اگرت مجال آن هست

 که به آزادی

          ناله اي كني

 فريادي در افكن ‌

 و جانت را به تمامي

          پشتوانه ي آن پرتاب كن!

 (شاعرش رو نمي دونم. بعيد نيست كه بامداد باشد)  

                                //////////

 جنس دوم! (جنس اول و دوم  و دست اول و دوم ديگه چيه؟؟!!)

 بيخود و بي جهت سرت را بالا نگير

 اگر چه جاي پايت

              -كه غبار زمان بر آن نشسته-

 پيش روي من است.

 تو

 محصول زماني

 و دنيايي كه برايت ساخته اند.

 من نيز!

 حتي كوه هم حاضر نيست نقش مرا بگيرد.

 خانه ي كودكي من

 در جاده انحراف به چپ جاده است

 و دايه ي يك چشم من

               دست راست ندارد.

 (مي خواستم بنويسم كه خطاب به چه كساني ست اما منصرف شدم.)      

سلام به همه!

امیدوارم که اینجا یه دریچه بشه برای نگاه، نگاه به چیزهای مختلف! و اما یه نیمچه شعر(البته ادعایی در شاعری نیست):

 انگشتم را ته حلقم فرو می برم

 و نه همه ی  شربتی را که پدر و مادر برایم درست کرده اند،

  استفراغ می کنم

                                 ***                        

  پدر معتقد است

  که گرمای تابستان،

                عجیب خفه کننده است           

  و مادر می گوید:

  " شربت دل و جانت را خنک می کند "

                                 ***                       

  ته گلویم می سوزد،

  مزه ی ترش شربت آزار دهنده است.

  آبی نیست،

  و من وسوسه می شوم

  شربت را،

  دوباره سر بکشم.

                                 ***                        

  بوی تند استفراغ

                 بر روی لباسم،           

  حالم را دوباره خراب می کند.

                                 ***                        

  به سمت پنجره می روم

  و آن را باز می کنم.

  هوا گرم است

               و خفه کننده    

  و من تشنه ام.